|
Var kröfu um endurnýjun svarað?
Það er athyglisvert að sjá hvernig kröfu almennings um endurnýjun alþingismanna er svarað í prófkjörum. Heildarniðurstaða hefur komið mér á óvart, þ.e. hversu lítil nýliðunin er hjá öllum flokkum. Ekki síst hvað fáir virðast vera á leiðinni á þing sem ekki hafa setið þar áður. Mér sýnist þó að minnsta kosti væntanleg kynslóðaskipti í forystu Sjálfstæðisflokksins sem er ekki hægt að segja um aðra flokka. Til dæmis er magnað að Illugi, sem setið hefur stutt á Alþingi skuli hljóta svo mikið fylgi í Reykjavík.
En það er líka athyglisvert að sjá hvernig framkvæmd prófkjöranna er háttað. Lokuð prófkjör víðast og afar dræm þátttaka. Eru það ekki ákveðin skilaboð í sjálfu sér? Af hverju koma ekki fleiri til að reyna að hafa áhrif á hvaða fólk velst til trúnaðarstarfa? Eru allir svona himinlifandi með hvernig kjörnum fulltrúum hefur tekist að verja hagsmuni okkar íslendinga undanfarin ár? Ég tel svo ekki vera. En hugsanlega er fólk hreinlega komið með andstyggð á stjórnmálum – fái hreinlega óbragð í munninn þegar minnst er á þau. Þessu þarf að breyta.
Svo virðist sem Samfylkingin á landsvísu tefli fram nánast óbreyttu liði með því meðal annars að reyna að festa 3 efstu sætin í prófkjöri sínu í Reykjavík. Sanngjarnt og gagnsætt – eða hvað? Vinstri flokkarnir telja semsagt að krafan um endurnýjun eigi að vera skilyrt. Það er talsverð nýliðun í Framsókn, ef hægt er að telja stórsöngvarann og gleðigjafann Gunnar Braga Sveinsson nýliða. En ég hef svo sem takmarkaðan áhuga á að velta prófkjörum VG, Samfylkingarinnar eða Framsóknar of mikið fyrir mér. Ég hef meiri áhuga á framgöngu míns flokks og þeirra sem þar veljast til trúnaðarstarfa.
Framboðslisti Sjálfstæðisflokksins þarf að vera góð blanda af reynslu og nýju fólki sem er tilbúið til að hrista upp í umræðunni og er óhrætt við að taka af skarið og spyrja réttu spurninganna þegar það á við.
Í því kjördæmi sem ég býð mig fram er sérstakt einvalalið í framboði. Án gríns. Sérstakt einvalalið. Reynt fólk úr sveitarstjórnarmálum, sitjandi þingmaður og fyrrverandi ráðherra (með að ég held mesta þingreynslu sjálfstæðismanna) auk vel menntaðs og kappsams fólks sem vill hafa áhrif á sitt land. Þá er sérstakt gleðiefni að tveir af yngstu frambjóðendum landsins eru í framboði í Norðvesturkjördæmi. Laganeminn Þórdís Kolbrún Reykfjörð og framhaldskólaneminn Skarphéðinn Magnússon eru bæði af Skaganum og munu án efa láta hressilega að sér kveða í framtíðinni. Jafnvel núna.
Svo er það ég. Ég bað engan að skrá sig í flokkinn fyrir prófkjör, enginn á mínum vegum hefur smalað. Ég hef ekki fjölmennt póstnúmer á bakvið mig en býð mig fram algerlega á eigin forsendum og ekki í samfloti við neinn.
Mitt helsta stefnumál hefur verið heiðarlegt uppgjör við aðdraganda bankahrunsins og hef ég reynt eftir fremsta megni að sjá til þess að flestum spurningum um hann sé svarað. Ég held að það sé ágætur hljómgrunnur fyrir þessum málflutningi og tel að þessi vinna sé nauðsynleg fyrir framhaldið. Að fortíð skal hyggja þegar framtíð skal byggja.
En ég velti engu að síður fyrir mér hvaða möguleika skyldi sá sem lítið hefur starfað innan flokksins, hefur gagnrýnt flokkinn á þennan hátt eigi? Verður það mér til tekna að neita að draga úr eða draga fjöður yfir fortíðina því það gæti styggt forystuna? Verður fólki stillt upp samkvæmt póstnúmerum?
Ragnheiður Ríkharðsdóttir er sá þingmaður Sjálfstæðisflokksins sem hefur verið hvað skeleggust í gagnrýni á Sjálfstæðisflokkinn og störf hans – hún hlaut glæsilega kosningu. Skyldum við Ragnheiður verða samstíga á þingi? Eða mun ég fá þá útreið sem mér skilst að núverandi forystu flokksins væri þóknanleg.
Það kemur í ljós á laugardaginn.
|
