|
Auðmýkt er undanfari virðingar
Var á einum skemmtilegasta stjórnmálafundi sem ég hef farið á í Grundarfirði í gær. Ríflega 100 manns mættu til að mæla út og kynna sér frambjóðendur. Þeir töluðu tæpitungulaust og mér líkaði það vel. Mér fannst ég finna fyrir mikilli kröfu um endurnýjun og sjálfstæðismenn á Nesinu voru óhressir með prófkjörsútkomu í Reykjavík.
Þetta er ótrúlega ánægjulegur hluti prófkjörsbaráttunnar. Hitta fólkið og heyra hvað það er að hugsa. Byggja stefnuna á reynsluheimi þeirra sem búa í kjördæminu.
Fundargestir höfðu greinilega áhuga störfum endurreisnarnefndarinnar og þeirri sjálfsskoðun sem Sjálfstæðisflokkurinn hefur einn flokka farið í gegnum á síðustu vikum.
Það er talið manneskju til tekna að viðurkenna í einlægni mistök sín og að sýna iðrun. Bæði líður hverjum og einum betur að viðurkenna hið augljósa, fyrst fyrir sjálfrum sér og svo fyrir öðrum. Þeir sem umgangast viðkomandi öðlast aftur traust og trú á þeim, sem hefur sýnt kjark, auðmýkt og vilja til að bæta sig. Er það ekki einhvern vegin svona sem við viljum lifa lífi okkar sem manneskjur?
Gildir eitthvað annað um stjórnmálaflokka? Er tilvist þeirra ekki jafn háð trausti og trú og okkar mannanna?
Það gætir einhvers misskilnings með það að ég telji Sjálfstæðismenn eigi að ganga lúpulega og tauta „afsakið“ við alla sem vilja (og vilja ekki) heyra. Þetta er alrangt. En ég vil að við sjáum til þess að Sjálfstæðisflokkurinn verði besta mögulega útgáfa af stjórnmálaflokki sem hugsast getur. Til þess að svo verði þarf margt að breytast. Og það er rétt, við verðum að viðurkenna þau mistök sem við höfum gert, nefna þau, og læra af þeim.
Manneskja sem einblínir á eigin ókosti eða galla er þreytandi félagskapur til lengdar. Almennt séð á fólk að vita af eigin styrk og bera höfuðið hátt vegna eðliskosta sinna en þekkja veikleikana og vinna í þeim.
Auðmýkt er undanfari virðingar.
Mk,
Sigurður Örn Ágústsson
|
